وبلاگ دکورادو
آموزش دکوراسیون داخلی و معماری

آنچه در مورد رشته معماری و مهندسی معماری باید بدانید

رشته معماری چیست ؟

معماری همان هنر و تکنیک طراحی و ساختن است که کاملا با مهارت‌های ساخت و ساز تفاوت دارد. معماری برای برآورده کردن نیازهای اساسی و عملی ایجاد شده است و در عین حال، اهدافی مثل حس زیبایی شناسی و کاربردی بودن را دنبال می‌کند.

معماری بیان کننده‌ی ارتباط جوامع با جهان طبیعی است. تمامی جوامع انسانی، از توسعه یافته گرفته تا عشایر، ارتباطی فضایی با جهان طبیعت و اجتماعات پیرامون برقرار می‌کنند. سازه‌هایی که توسط گروه‌های کوچک و بزرگ انسانی ساخته می‌شوند، ویژگی‌های محیط زیست اطراف، آب و هوا، تاریخچه، جشن ها و مراسم، حساسیت‌های هنری و بسیاری از جوانب زندگی‌ روزانه‌ آنها را آشکار می‌کنند.

تعریف معماری؛ تفاوت معماری با روند ساخت و ساز

کار و بنای معماری شده ویژگی‌هایی دارد که آنها را از سایر سازه‌های ساخت انسان متمایز می‌کند:

  • قابل استفاده و کاربردی بودن بنا و همچنین تناسب آن با انواع فعالیت‌های انسانی
  • ثبات، پایداری و دوام ساخت و ساز بنا
  • ارتباط تجربه‌ها و ایده‌ها از طریق محتوا و ظاهر آن

معماری باید تمام این ویژگی‌ها را داشته باشد. دومین ویژگی به ماندگاری بنا اشاره می‌کند؛ در حالیکه ویژگی‌های اول و سوم به تغییر زمانه و نیازهای متفاوت جامعه در شرایط مختلف بستگی دارند.

در ساختن یک کارخانه، اساسا به قابل استفاده بودن همه‌ی فضاها اهمیت داده می‌شود؛ بنابراین ویژگی ارتباطی چندان اهمیتی ندارد. در ساختن آرامگاه‌های تاریخی و ماندگار نیز به کاربردی بودن فضاها نیاز نداریم. اما در برخی ساختمان‌ها مثل مکان‌های مذهبی، دو ویژگی کاربردی بودن و ارتباط تجربه‌ها به یک اندازه اهمیت دارند.

آنچه در مورد رشته معماری و مهندسی معماری باید بدانید

خلاصه‌ای از تاریخ معماری

تاریخ معماری به قدمت زندگی انسان‌ها در زمین است و به همان اندازه طولانی و پیچیده. می‌توان گفت که منشا دقیق معماری به ۱۰ هزار سال قبل از میلاد مسیح و به دوران نوسنگی می‌رسد؛ یعنی زمانی که انسان‌ها دیگر در غارها زندگی نمی‌کردند و ترجیح می‌دادند که ظاهر و احساس خانه‌ی خود را بنا بر سلیقه‌ی خود انتخاب کنند. مبحث معماری که این روزها در میان است، معمولا از طریق اصطلاحات بصری و المان‌هایی مورد ارزیابی قرار می‌گیرد که در معرض دید بشر باشد.

بدیهی است که نیاز به طراحی آثار معماری، از تفکری مهم‌تر از ظاهر زیبا و خوشایند نشات گرفته است. معماری توانست بسیاری از فاکتورهای مورد نیاز را به نمایش بگذارد؛ راحتی، شکوه و وقار، مدرنیته، خشونت و بیرحمی، ظاهر بومی و بسیاری دیگر. اما یکی از جالب‌ترین جنبه‌های آن، توانایی بازتاب روح زمان است که از مهم‌ترین آنها نیز به شمار می‌رود.

موازی بودن معماری با تاریخ بشر با حضور مادی و فیزیکی قوی توجیه می‌شود که بهترین اثبات کننده‌ی تغییرات اجتماعی است. تنها نگاه کردن به ساختمان‌ها در مکان‌ها و زمان‌های مختلف، به ما کمک می‌کند که بهترین درک را از گذشته داشته باشیم؛ فعالیت‌های بشر در قالب معماری تجسم می‌یابند.

چرچیل می‌گوید که تاریخ توسط فاتحان نوشته شده است و تاریخ معماری نیز از این قائده مستثنی نیست. ساختمان‌های قدیمی که امروزه آنها را می‌بینیم و بر اساس آنها مستندسازی می‌کنیم، سازه‌هایی هستند که توسط جوامع قدرتمند و توسعه‌ یافته‌ی قدیمی ساخته شده‌اند. بناهایی که هزاران سال قدمت دارند، به ما می‌گویند که چه دقت و ظرافتی برای ساخت آنها صرف شده است. معماری روم باستان یکی از مهم‌ترین سبک های معماری است که این واقعیت را به‌خوبی نمایش می‌دهد.

بناهای دوران باستان با اهداف متفاوتی ساخته می‌شدند. در حال حاضر بقایای سازه‌های مقدس (برای اهداف مذهبی) و همچنین بناهایی که برای مردم ساخته می‌شدند در دسترس هستند که به خوبی می‌توانند بیان‌کننده‌ی تاریخ‌های مختلف باشند. تمدن‌های قدیمی نیز به زندگی پس از مرگ اعتقاد عمیقی داشتند؛ بنابراین، حفظ اجساد از دیگر منابع الهام برای طراحی‌های معماری به شمار می‌رفت. به همین دلیل، برخی از قدیمی‌ترین بناها در جهان، همان آرامگاه‌ها هستند.

تاریخچه معماری

انواع معماری

مدل‌های مختلف معماری را نیازهای نهادهای مختلف اجتماعی به وجود آورده‌اند. این جوامع هستند که اهداف را مشخص کرده و کار را به معماران واگذار می‌کنند. بنابراین باید گفت که معمارها، ابداع کننده‌ی انواع معماری نبودند؛ بلکه آنها روش‌هایی را برای دستیابی به آن اهداف ابداع کردند.

معماری با هدف تامین و تکمیل خصوصیات فردی یا اجتماعی ایجاد شده است. بنابراین باید گفت که انواع معماری به تشکیلات اجتماعی بستگی دارد. نقشی که حامیان و سرمایه‌گذاران در جامعه بازی می‌کنند، دسته‌بندی‌های مختلف انواع معماری را به وجود آورده است.

دسته‌بندی‌هایی مثل داخلی، مذهبی، اداری، تفریحی، رفاه و آموزش،‌ تجاری و صنعتی از جمله ساده‌ترین دسته‌ها هستند که در ادامه به برخی از آنها اشاره می‌کنیم.

معماری داخلی

معماری داخلی برای افراد و اجتماع‌های کوچک مثل خانواده، قبیله‌ها و وابستگان آنها به وجود آمده است. این نوع از معماری، سرپناه و امنیت لازم برای برای فعالیت‌ها و جنبه‌های زندگی انسانی را فراهم می‌کند. گذر زمان باعث شد تا معماری داخلی، محیط مناسب برای فعالیت‌های تجاری، صنعتی و کشاورزی خانواده‌ها را نیز طراحی کند.

نیازهای اولیه‌ی معماری داخلی بسیار ساده هستند؛ فضایی برای خوابیدن، آماده کردن غذا،‌ خوردن، کار کردن، نور کافی و محافظت شده از آب و هوا. یک اتاق کوچک با دیوارها و سقف محکم،‌ یک در، پنجره و آتشدان نیازهای اساسی بودند؛ بقیه موارد از ویژگی‌های لوکس به شمار می‌رفتند.

Interior Architecture

معماری مذهبی

تاریخ معماری بیشتر از هر نوع دیگری به ساختمان‌های مذهبی پرداخته است. در بیشتر فرهنگ‌های قدیمی، جذابیت جهانی و برجسته‌ی مذهب باعث شد تا کلیساها و معابد، از اصیل‌ترین، پایدارترین و تاثیرگذارترین ساختمان‌ها در هر جامعه‌ای باشند.

شناخت گونه‌های مختلف معماری مذهبی بسیار پیچیده است. چراکه برخلاف معماری داخلی، نیازهای اولیه در هیچکدام از مذهب‌ها به یکدیگر شباهت ندارد. علاوه بر این، فعالیت‌ها‌ و مراسم‌ها در مذاهب مختلف بسیار متفاوت است و همه‌ی آنها با تکامل الگوهای فرهنگی، تغییر کرده‌اند.

معماری مذهبی

معماری اداری

عملکردهای اساسی مکان‌های اداری و دولتی در جوامع مختلف یکسان است؛‌ قانونگذاری، اجرای قانون و عدالت اجتماعی. البته نیاز به معماری به نوع کار و ارتباط آن با شهروندان بستگی دارد.

زمانی که عملکرد اداری به دست یک فرد انجام می‌شود، طراحی فضا به شرایط مناسب با آن فرد خلاصه می‌شود. اما اگر افراد بیشتری در فعالیت‌های اداری نقش داشته باشند، طراحی محیط پیچیده‌تر می‌شود و به ساختارهای متمایزی نیاز دارد.

تقاضا و نیاز شهروندان به نوع کار اداری و دولتی باعث شده که تقریبا هیچ راهکار اولیه و یکسانی برای معماری اداری وجود نداشته باشد. انواع متمایز این مدل به نحوه‌ی اجرای ایدئولوژی در سیستم‌های مختلف دولتی (پادشاهی، حکومت روحانیون، دموکراسی و غیره) بستگی دارد.

دولت‌هایی که به اعمال قدرت اعتقاد دارند، از معماری به گونه‌ای استفاده می‌کنند که نیروی قدرت آنها را به نمایش بگذارد. حکومت‌هایی که به معیارهای الهی اهمیت می‌دهند،‌ از المان‌های مذهبی استفاده می‌کنند. در دولت‌های دموکراتیک نیز از نمادهای ارتباطات اجتماعی استفاده می‌شود که البته بسیار پیچیده است. در این دولت‌ها، جوامع نه آنقدر کوچک‌اند که ایده‌های خود را صراحتا اعلام کنند و نه آنقدر یکسان هستند که روی ایدئولوژی و نحوه‌ی اجرای آن توافق کنند.

فرایندهای ساده‌ دموکراتیک در ایالت‌های شهری یونان و شهرهای آزاد قرون وسطایی باعث شد تا معماری اداری در مقیاس داخلی ایجاد شود. این در حالیست که امپراطوری روم و پادشاهی‌های پس از آن، تمایزی مهم را میان قصرها و محل کار دولت به وجود آوردند. رشد گسترده‌ی دولت‌های نماینده و افزایش نوع فعالیت ایالت‌ها در قرن نوزدهم توانست انواع مختلفی از ساختمان‌ها را خلق کند که برخی از آنها برای کاربردها و فعالیت‌هایی کاملا جدید بودند. ساختمان‌هایی مثل دادگاه‌ها، ساختمان پارلمان، دفاتر چاپ، سفارتخانه‌ها، دفاتر پست، آزمایشگاه‌ها و غیره.

گسترش نوع کار، افرایش تعداد کارکنان و پیچیدگی تقاضاها باعث شد تا روش‌های تخصصی‌تری برای طراحی بناها ایجاد شود. ظهور بوروکراسی از عواملی بود که اهمیت معماری اداری را بیشتر از هر دوره‌ای در تاریخ به نمایش گذاشت.

معمارهای نئوکلاسیک در سال‌های رشد سریع ۱۷۸۰ تا ۱۸۴۰، راه حل‌های قابل توجهی را برای مشکلات جدید پیدا کردند. اما پس از آن، معماری اداری دچار زوال شد و تفاوت اندکی با ساختمان‌های خصوصی پیدا کرد. پس از جنگ جهانی دوم بود که این سبک از معماری، نمای دیگری از خود را به نمایش گذاشت.

Office Architecture

معماری تفریحی

منظور از معماری تفریحی، طراحی بناهایی است که محیط مناسب برای رویدادها و فعالیت‌‌های ورزشی، نمایشی (تئاتر و سینما)، اجرای موسیقی و بسیاری دیگر را فراهم می‌کند. معماری تفریحی در طول تاریخ،‌ در مقایسه با سایر مدل‌های معماری، تغییرات کمتری داشته است. این سبک نیز همانند معماری داخلی، دارای آرایش فیزیکی مشخصی است که به ثبات آن در طول تاریخ منجر شده است. اگر حضور افراد در این محیط‌ها منفعلانه باشد، پس به فضایی مناسب برای دیدن و شنیدن (مثل تئاتر و سینما) نیاز دارند. مشارکت فعالانه نیز به محیطی آزاد و مناسب با نوع فعالیت نیاز دارد. نهادهای تفریحی در اکثر فرهنگ‌ها ریشه در مراسم‌های مذهبی دارند؛ البته به مرور زمان مستقل شدند و تجلی مذهبی آنها کاهش یافته است.

معماری رفاه و آموزش

موسسات اصلی که رفاه عمومی را تامین می‌کنند،‌ نهادهایی هستند که تجهیزات لازم برای آموزش، سلامتی، امنیت عمومی و خدمات عمومی را در اختیار شهروندان قرار می‌دهند. در گذشته برخی از این خدمات در کلیساها و نهادهای دولتی ارائه می‌شد؛ اما از آنجاییکه ماهیت اصلی آنها با مذهب و سیاست ارتباطی ندارد، بنابراین باید المان‌های مستقل خود را داشته باشند؛ مخصوصا در محیط‌های شهری.

به سختی می‌توان ریشه‌های دوام و ثبات این نوع از معماری را در تاریخ پیدا کرد؛ چراکه پذیرش مسئولیت تامین رفاه در سیستم‌های اجتماعی مختلف، متفاوت است.

در اوایل قرون وسطی و در بیشتر معماری‌های شرقی، به ندرت بنایی برای تامین رفاه عمومی ساخته می‌شد. البته در یونان باستان، امکانات بهداشتی و درمانی در حوزه‌ی آسکلپیوس (خدای درمان و سلامتی یونان) قرار داشت. در شرق نیز این امکانات توسط بودایی‌ها ارائه می‌شد. رومی‌ها نیز یک سیستم پیشرفته برای آبرسانی و فاضلاب داشتند که قنات‌ها در آن نقشی اساسی داشتند.

در قرون وسطی بود که شکل‌های مداوم‌تری از این مدل معماری پدید آمدند. با جدایی دانشگاه از بستری منحصرا مذهبی، محتوای طراحی توسعه پیدا کرد؛ مخصوصا در آکسفورد، کمبریج و پاریس که هنوز هم بر معماری آموزشی تاثیر می‌گذارد.

بیمارستان‌ها به شکل سالن‌های بزرگی به کلیساها و صومعه‌ها اضافه می‌شدند. در زمان رنسانس بود که بیمارستان‌ها سبک معماری مستقل خود را به دست آوردند. زندان‌های زمان باستان و قرون وسطی، گاهی از معماری نظامی مجزا می‌شدند؛ اما از اواخر قرن ۱۸ و ۱۹ میلادی، به نوعی از معماری تبدیل شدند.

گسترش امکانات و تجهیزات آموزشی و سلامتی در اوایل قرن ۱۹ باعث شد که نیاز به راهکار معماری تخصصی به طور چشمگیری افزایش یابد. در این زمان، مدرسه‌ها، ‌بیمارستان‌ها و دانشگاه‌ها در تمامی سطوح به معماری مخصوص نیاز داشتند که بخش‌های مختلف برای هر نوع فعالیتی را به صورت مجزا در نظر بگیرد. آموزش‌های سطوح پیشرفته برای تحقیقات علمی، آموزش تجارت و شغل،‌ تفریح، بهداشت، سکونت، نهادهای مذهبی و بسیاری دیگر به ساختمان‌هایی مجزا نیاز داشتند.

بیشتر کشورها در جهان غرب، معماری آموزشی را به بالاترین سطح کیفیت رساندند و اهمیت آن در این دوره از هر دوره‌ای در تاریخ بیشتر شد.

معماری تجاری و صنعتی

مبادلات، ارتباطات، مونتاژ و تولید برق از جمله فعالیت‌‌های اصلی در امور تجارت و صنعت هستند. در گذشته ساختمان‌هایی برای این فعالیت‌ها به صورت مجزا ساخته نشده بود. همانطور که در بخش معماری داخلی گفته شد، سازه‌هایی برای این فعالیت‌ها به صورت بخش‌های اضافی معماری داخلی در نظر گرفته می‌شد؛ چراکه بسیاری از فعالیت‌های تجاری و صنعتی در خانه و اطراف آن صورت می‌گرفت. برخی سازه‌ها مثل پل‌ها، انبارها و سازه‌های دیگری که به عنوان سرپناه انسان‌ها استفاده نمی‌شدند،‌ از آغاز به صورت تخصصی ساخته شدند و بدون هیچ‌گونه تغییرات اساسی، دوران انقلاب صنعتی را پشت سر گذاشتند.

انقلاب صنعتی تاثیر عمیقی بر تکنیک‌ها و انواع معماری داشت. فرایند زندگی اقتصادی مردم با ظهور ماشین آلات و عرصه‌ی تولیدات گسترده، از محیط‌های خانگی خارج شد و به مکان‌های تخصصی‌تری انتقال پیدا کرد.

در این بخش نمی‌توان فعالیت تمامی گونه‌ها را مورد بحث قرار داد؛ اما در ادامه به برخی از مهم‌ترین آنها اشاره می‌کنیم:

  • مبادلات (ساختمان‌های اداری، فروشگاه‌ها، بازارها، بانک‌ها، صرافی‌ها، انبارها،‌ سالن‌های نمایش)
  • حمل و نقل (جاده‌ها، پل‌ها، تونل‌ها، ‌ایستگاه‌های راه آهن، حمل و نقل دریایی و هوایی، توزیع سوخت، گاراژها، انبار تجهیزات، هتل‌ها)
  • ارتباطات (سازه‌هایی برای انتقال و دریافت تلفن، تلگراف،‌ رادیو، تلویزیون، ارتباط رادار برای چاپ و توزیع روزنامه، مجلات و کتاب‌ها، تولید تصاویر متحرک، فعالیت‌های تبلیغاتی)
  • تولید (معادن، کارخانه‌ها،‌ آزمایشگاه‌ها، تاسیسات فراوری غذا)
  • نیرو و انرژی (سدها، کارخانجات تولیدی،‌ تاسیسات ذخیره سوخت، پردازش و توزیع سوخت)

هر کدام از این فعالیت‌ها، روش معماری مخصوص به خود را نیاز دارند. با اینحال، با توجه به حجم و بزرگی فعالیت و حرکت ماشین آلات یا انسان‌ها، می‌توان آن را در دو کلاس مختلف دسته‌بندی کرد. هرجا که فعالیت انسانی در مرکز توجه باشد، تغییرات نسبت به زمان گذشته کمتر به چشم می‌خورد؛ برای مثال بانک‌ها را در نظر بگیرید که به شکل معابد رومی طراحی شده‌اند.

اما فرایندهای ماشینی شباهتی به عصر قدیم ندارند؛ بلکه فضاهایی بزرگ‌تر، ساده‌تر،‌ انعطاف‌پذیرتر و مناسب با نوع فعالیت می‌خواهند. با اینحال، به غیر از طراحی‌های برخی معماران بزرگ، بسیاری از کارخانه‌های مدرن جزء معماری‌های استاندارد محسوب نمی‌شوند.

در معماری قرن ۱۹ و ۲۰ شاهد هستیم که هر زمان فعالیت‌های انسانی و ماشینی، مثل ایستگاه‌های راه آهن به یک اندازه با اهمیت باشند، ترکیب ناموزونی از مدرنیته و سنتی خلق شده است.

معماری صنعتی

تکنیک ها

تکنیک‌های معماری که بتوان در این مقاله به آنها اشاره کرد، درواقع همان روش‌های ساخت و شکل‌گیری سازه‌ها از مواد و مصالح طبیعی و مصنوعی هستند. این روش‌ها از میزان دسترسی و ویژگی‌های مواد و مصالح تاثیر گرفته است؛ البته توسعه‌ی تکنولوژی جامعه نیز در این میان نقش مهمی دارد. این ویژگی‌ها علاوه بر نیروی کار سازمان یافته، دسترسی به ابزارها و مهارت‌های لازم،‌ ایمنی، مونتاژ، حمل و نقل و کیفیت بادوام مصالح برای معماران از اهمیت ویژه‌ای برخوردار هستند.

روند تکامل تکنیک‌ها به دو نیرو بستگی دارد:

  • نیروی اقتصادی (تحقیق و بررسی برای ایجاد بالاترین استاندارد استحکام و دوام در ساختمان‌ها با استفاده از کمترین مواد و نیروی انسانی)
  • نیروی ظاهری و با مفهوم (میل به ایجاد یک ظاهر زیبا و با معنی)

زمانی که نیروی اقتصادی به شکل‌های ظاهری جدیدی نیاز داشته باشد و یا زمانی که شکل‌های جدید به فرایندهای تولیدی نوین نیاز داشته باشند، تکنیک‌ها با سرعت چشمگیری تکامل می‌یابند. اما زمانی که معمارها از خطر کردن برای امتحان روش‌های جدید خودداری کنند و تنها به رویه‌های موفق گذشته و سنتی اکتفا کنند، تکاملی در تکنیک‌ها به وجود نخواهد آمد.

هدف نهایی تکنیک‌های ساخت و ساز، ایجاد سازه‌هایی پایدار و بادوام است. به بیان دیگر، سازه‌ها تا زمانی پایدار هستند که تمامی بخش‌های آن در موازنه و تعادل با یکدیگر قرار بگیرند. اگر دیوارها و سقف به درستی طراحی نشوند، ساختمان ترک می‌خورد و سقوط می‌کند. در تمامی سازه‌ها، نیروهایی از قسمت‌های مختلف به یکدیگر وارد می‌شود که اگر در تعادل با یکدیگر نباشند، ساختمان به سادگی فرو می‌ریزد. معمارها علاوه بر وزن ساختمان‌ها باید وزن و نیرویی که به آنها وارد می‌شود را (افراد، مبلمان، باد و …) در نظر بگیرند.

در مجموع باید گفت که تکنیک‌ها را می‌توان در ویژگی‌های مصالح ساختمانی و روش‌های استفاده از آنها در معماری مورد بحث قرار داد. سنگ، آجر، چوب، آهن و فولاد و بتن از جمله مصالح ساختمانی هستند که از گذشته تا کنون، با توجه به میزان دسترسی و نوع نیاز انسان‌ها مورد استفاده قرار می‌گرفتند.

سبک های معماری

در طول تاریخ از معماری به عنوان یک خروجی خلاق و کاربردی استفاده می‌شد که غالبا از عمق فرهنگی جامعه نشات می‌گرفت. در حقیقت، نگاه کوتاه به مبانی تحرکات مهم معماری، دریچه‌ای است که هنر و فرهنگ تمدن‌های مختلف در طول زمان را به نمایش می‌گذارد.

از مهم‌ترین سبک های معماری می‌توان به سبک‌های کلاسیک، رومانسک، گوتیک، باروک، نئوکلاسیک، روستیک، مصری، رومی، آرت دکو و مدرن اشاره کرد که در مقاله‌های بعدی با جزئیات بیشتری به آنها می‌پردازیم.

اغلب سبک‌های معماری بر اصول یکدیگر بنا می‌شوند؛ به بیان دیگر، اطلاعات و دانش معماری‌های گذشته به دوره‌ی جدید منتقل می‌شود و با تلفیق فرهنگ جدید، شکل تازه‌ای به خود می‌گیرد. برای مثال، اهرام مصر و معابد کلاسیک یونان را در نظر بگیرید که چه تاثیر چشمگیری را بر بناهای پس از خود داشته‌اند و تا چه اندازه، الهام بخش معماران دوران‌های بعد بودند.

منبع : ویکی پدیا architecture

۹۰%
امتیازات

امتیاز دهی به این مقاله

کلیه بررسی ها و امتیازات این مقاله بر اساس دیگر مقالات مشابه در اینترنت میباشد که به این موضوع پرداخته اند.

  • اطلاعات و محتوای متنی
  • تصاویر و ویدئو مقاله

شما نیز اگر دوست دارید به این مقاله امتیاز دهید میتوانید میزان رضایت خود را با تعداد ستاره مشخص کنید .

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.